เด็กหญิงสามคนกำลังสังเกตเต่าทองบนใบไม้ผ่านแว่นขยายบนโต๊ะกิจกรรมในห้องเรียน

เสริมสร้างพัฒนาการและการเรียนรู้

ชวนเด็กคิด ชวนเด็กถาม: เปิดพื้นที่ให้เด็กสงสัย

ครูแหม่มชวนพ่อแม่และคุณครูใช้คำถาม เปิดพื้นที่ให้เด็กวัยอนุบาลสงสัย คาดเดา ทดลอง และค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง โดยไม่รีบเฉลยเมื่อเด็กถามว่าทำไม

โดย ขนิษฐา บุนนาค (Krumam) · เผยแพร่

“ฝึกทักษะการตั้งคำถามให้เด็ก คำถามเล็ก ๆ คือจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้”

เด็กหญิงสามคนและคุณครูกำลังสังเกตมดในสวน

ทุกคำถามเล็ก ๆ เริ่มต้นจากการมองเห็นสิ่งรอบตัว

เด็กวัยอนุบาลเป็นวัยที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น สิ่งธรรมดาที่ผู้ใหญ่อย่างเราเห็นจนคุ้นตา อาจกลายเป็นเรื่องน่าสงสัยสำหรับเด็กได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นมดตัวเล็ก ๆ ที่เดินต่อกันเป็นแถว เงาที่ขยับตามตัวเรา น้ำแข็งที่ค่อย ๆ เล็กลงเมื่อวางทิ้งไว้ หรือพระจันทร์ที่บางคืนดูเหมือนจะเดินตามเรากลับบ้าน

เมื่อเด็กพบสิ่งที่ตัวเองยังไม่เข้าใจ สิ่งหนึ่งที่ตามมาก็คือ “คำถาม” และหลายครั้งก็เป็นคำถามสั้น ๆ อย่าง “ทำไม?” “เพราะอะไร?” “แล้วถ้าเป็นแบบนี้ล่ะ?” คำถามเหล่านี้อาจดูเป็นเรื่องเล็กสำหรับผู้ใหญ่ แต่สำหรับเด็กแล้ว นี่คือจุดเริ่มต้นของการพยายามทำความเข้าใจสิ่งต่าง ๆ รอบตัวด้วยตัวเอง

ในโลกปัจจุบันที่การค้นหาคำตอบทำได้ง่ายและรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เด็กในวันนี้อาจเติบโตขึ้นพร้อมกับเครื่องมือที่สามารถช่วยค้นหาหรือบอกคำตอบให้ได้ภายในเวลาไม่กี่วินาที แต่ก่อนที่เด็กจะรู้ว่าจะไปหาคำตอบจากที่ไหน ครูแหม่มคิดว่ายังมีทักษะหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน นั่นคือ การรู้จักสงสัยและตั้งคำถาม

เพราะการเรียนรู้ไม่ได้เกิดขึ้นจากการมีคำตอบเพียงอย่างเดียวค่ะ แต่ยังเกิดจากการที่เด็กได้สังเกต ได้คิด ได้ลองคาดเดา และอยากรู้ต่อว่า “เพราะอะไร” ดังนั้น สิ่งที่คุณพ่อคุณแม่และคุณครูสามารถช่วยกันทำได้ตั้งแต่วัยอนุบาล อาจไม่ใช่การพยายามตอบทุกคำถามของเด็กให้เร็วที่สุด แต่คือการช่วยรักษาความอยากรู้อยากเห็นนั้นไว้ และค่อย ๆ ชวนให้เด็กเรียนรู้ว่า คำถามหนึ่งคำถามสามารถพาเราไปค้นพบอะไรได้อีกมากมาย

คำว่า “ทำไม?” คำถามเล็ก ๆ คือสิ่งที่เด็กกำลังเรียนรู้

เด็กหญิงกำลังสงสัยพร้อมบับเบิลความคิด ขณะที่คุณครูตั้งใจฟัง

เมื่อเด็กสงสัย ผู้ใหญ่ที่ตั้งใจฟังคือจุดเริ่มต้นของการเรียนรู้ร่วมกัน

“ทำไมท้องฟ้าถึงเป็นสีฟ้า” “ทำไมปลาถึงอยู่ในน้ำ” “ทำไมมดต้องเดินตามกัน” “ทำไมตอนกลางคืนถึงมืด”

คำถามเหล่านี้คงเป็นคำถามที่คุณพ่อคุณแม่และคุณครูที่อยู่ใกล้ชิดกับเด็กวัยอนุบาลได้ยินกันอยู่บ่อย ๆ ค่ะ บางครั้งคำถามหนึ่งเพิ่งตอบจบ และจะมีคำถามใหม่ถามต่อมาติด ๆ และหลายครั้งก็เป็นคำถามง่าย ๆ ที่ผู้ใหญ่อย่างเราอาจไม่เคยนึกสงสัยมาก่อนด้วยซ้ำ

แต่สำหรับเด็กแล้ว คำว่า “ทำไม?” ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะเด็กอยากได้คำตอบเท่านั้นค่ะ หลายครั้งคำถามเกิดขึ้นหลังจากที่เด็กได้เห็น ได้ยิน หรือพบเจอบางสิ่งที่แตกต่างจากสิ่งที่ตัวเองเคยรู้ เช่น เด็กเห็นน้ำแข็งที่วางทิ้งไว้ค่อย ๆ เล็กลง จึงสงสัยว่า “น้ำแข็งหายไปไหน” หรือเห็นต้นไม้ต้นเดิมที่เคยมีใบเต็มต้น แต่วันหนึ่งกลับมีใบไม้ร่วงอยู่เต็มพื้น เด็กจึงถามว่า “ทำไมใบไม้ถึงร่วง”

ช่วงเวลาเล็ก ๆ แบบนี้คือช่วงที่เด็กกำลังใช้สิ่งที่ตัวเองรู้มาทำความเข้าใจกับสิ่งใหม่ที่เพิ่งพบ เขากำลัง สังเกต เปรียบเทียบ เชื่อมโยง และพยายามหาเหตุผล ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าคืออะไร และเกิดขึ้นเพราะอะไร

ดังนั้น เมื่อเด็กถามคำถามที่ดูธรรมดาสำหรับผู้ใหญ่ เราอาจไม่จำเป็นต้องมองว่าหน้าที่ของเราคือการรีบหาคำตอบที่ถูกต้องที่สุดให้เด็กในทันทีเสมอไป เพราะบางครั้งสิ่งที่มีค่ากว่าคำตอบ คือการเปิดโอกาสให้เด็กได้คิดต่อจากความสงสัยของตัวเอง

อย่างคำถามว่า “ทำไมน้ำแข็งถึงละลาย” แทนที่เราจะรีบบอกเหตุผล เราอาจลองถามกลับง่าย ๆ ว่า “หนูคิดว่าเพราะอะไรนะ” หรือ “ถ้าเราเอาน้ำแข็งอีกก้อนไปวางตรงที่ไม่มีแดด หนูคิดว่าจะเหมือนกันไหม”

เพียงคำถามกลับสั้น ๆ จากผู้ใหญ่ ก็สามารถเปลี่ยนจากช่วงเวลาที่เด็กกำลัง “รอฟังคำตอบ” ให้กลายเป็นช่วงเวลาที่เด็กได้ ลองคิด คาดเดา และอยากค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง

เพราะสำหรับเด็กอนุบาล การเรียนรู้ไม่ได้เริ่มต้นขึ้นเฉพาะตอนที่เขารู้คำตอบค่ะ แต่เริ่มขึ้นตั้งแต่วินาทีที่เขาหยุดมองสิ่งหนึ่งด้วยความสงสัย แล้วเอ่ยคำถามเล็ก ๆ ขึ้นมาว่า “ทำไม?”

เด็กสามคนและคุณครูกำลังสำรวจวัสดุจากธรรมชาติบนโต๊ะ

เมื่อผู้ใหญ่ชวนมองให้ใกล้ขึ้น คำถามของเด็กก็พาไปเห็นสิ่งใหม่ได้เสมอ

ไม่รีบตอบทุกคำถามของเด็ก

เมื่อเด็กถามคำถาม สิ่งที่ผู้ใหญ่อย่างเรามักทำโดยอัตโนมัติคือพยายามหาคำตอบให้ ยิ่งถ้าเป็นเรื่องที่เรารู้ เราก็มักจะตอบออกไปทันที เพราะคิดว่าการบอกคำตอบที่ถูกต้องคือการช่วยให้เด็กได้เรียนรู้

แต่บางครั้ง การตอบเร็วเกินไปอาจทำให้ช่วงเวลาที่เด็กกำลังสงสัยจบลงเร็วกว่าที่ควรจะเป็น

ลองนึกภาพว่าเด็กเห็นมดกำลังขนเศษอาหารแล้วถามว่า “มดเอาอาหารไปไหน?” หากเราตอบทันทีว่า “เอากลับไปที่รัง” เด็กก็ได้คำตอบและเรื่องอาจจบลงตรงนั้น แต่ถ้าเราลองถามกลับว่า “หนูคิดว่ามดกำลังเอาไปไหนนะ?” เด็กอาจหยุดมองมดอีกครั้ง แล้วเริ่มคิดจากสิ่งที่ตัวเองเห็น

“เอาไปให้เพื่อนหรือเปล่า” “บ้านมดอยู่ตรงไหน” “ทำไมมดตัวเล็กนิดเดียวถึงยกของชิ้นใหญ่ได้”

จากคำถามแรกเพียงคำถามเดียว อาจเกิดคำถามใหม่ตามมาอีกหลายคำถาม และสิ่งที่น่าสนใจคือ ครั้งนี้คำถามเหล่านั้นเกิดขึ้นจากสิ่งที่เด็กกำลังสังเกตและอยากรู้ด้วยตัวเอง

การไม่รีบตอบจึงไม่ได้หมายความว่าเราจะปล่อยให้เด็กหาคำตอบเพียงลำพัง หรือหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามค่ะ แต่เป็นการเว้นพื้นที่เล็ก ๆ ให้เด็กได้ลองคิดก่อน ผู้ใหญ่อาจช่วยด้วยการถามกลับ ชวนสังเกต หรือชวนเด็กลองคาดเดา เช่น

“หนูสังเกตเห็นอะไรบ้าง” “หนูคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ” “ทำไมหนูถึงคิดแบบนั้น” “เรามีวิธีไหนที่จะลองหาคำตอบได้บ้าง”

คำถามจากผู้ใหญ่ไม่จำเป็นต้องยาก และไม่จำเป็นต้องมีคำตอบถูกหรือผิดทุกครั้ง สิ่งสำคัญคือคำถามนั้นช่วยให้เด็กหยุดคิดและกล้าที่จะบอกสิ่งที่ตัวเองกำลังคิดออกมา

บางครั้งเด็กอาจตอบไม่ตรงกับความจริง หรือให้เหตุผลตามจินตนาการของตัวเอง ซึ่งก็ไม่จำเป็นต้องรีบแก้ให้ถูกต้องในทันที เราสามารถรับฟังสิ่งที่เด็กคิด แล้วค่อยชวนกันสังเกต ทดลอง หรือค้นหาคำตอบเพิ่มเติม เพราะระหว่างทางนั้น เด็กไม่ได้กำลังเรียนรู้เพียงว่า “คำตอบคืออะไร” แต่กำลังเรียนรู้ด้วยว่า “เราจะหาคำตอบได้อย่างไร”

และนั่นอาจเป็นสิ่งสำคัญกว่าการที่ผู้ใหญ่บอกคำตอบให้ตั้งแต่แรกค่ะ

จากความสงสัย พาเด็กไปค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง

การชวนให้เด็กลองหาคำตอบจากสิ่งที่อยู่รอบตัว เพราะสำหรับเด็กอนุบาล การได้เห็น ได้สัมผัส และได้ลองทำด้วยตัวเอง มักช่วยให้สิ่งที่กำลังสงสัยกลายเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ง่ายขึ้น

เด็กสามคนกำลังสังเกตต้นไม้ที่เอนเข้าหาแสงร่วมกัน

เมื่อชวนกันสังเกตต้นไม้ที่เอนเข้าหาแสง เด็ก ๆ ก็ได้ตั้งคำถาม ลองคิด และค้นหาคำตอบร่วมกัน

สมมติว่าเด็กถามว่า “ทำไมใบไม้บางใบลอยน้ำ แต่ก้อนหินจม?” เราอาจยังไม่ต้องอธิบายเรื่องน้ำหนักหรือแรงลอยตัว แต่ลองชวนเด็กหาของใกล้ตัวมาทดลองด้วยกัน เช่น ใบไม้ กิ่งไม้ ก้อนหิน ฝาขวด หรือช้อนพลาสติก แล้วก่อนจะนำของแต่ละชิ้นใส่ลงในน้ำ ลองถามเด็กว่า

“หนูคิดว่าอันนี้จะลอยหรือจม?” “ทำไมหนูถึงคิดแบบนั้น?”

เด็กอาจตอบจากสิ่งที่เคยเห็น บางคนอาจเดา บางคนอาจตอบด้วยเหตุผลง่าย ๆ ในแบบของตัวเอง และเมื่อได้ทดลองจริง เด็กก็จะได้เปรียบเทียบว่าสิ่งที่ตัวเองคิดไว้กับสิ่งที่เกิดขึ้นเหมือนหรือต่างกันอย่างไร

หรือในวันหนึ่งเด็กสังเกตเห็นว่าต้นไม้ที่อยู่ริมหน้าต่างเอนเข้าหาแสง แล้วถามว่า “ทำไมต้นไม้เอียง?” แทนที่จะบอกเหตุผล เราอาจชวนเด็กลองหมุนกระถางไปอีกด้าน ทำเครื่องหมายตำแหน่งไว้ แล้วกลับมาสังเกตด้วยกันในอีกสองสามวันข้างหน้า

การเรียนรู้แบบนี้ไม่จำเป็นต้องเริ่มจากกิจกรรมที่ผู้ใหญ่วางแผนไว้เสมอไปค่ะ หลายครั้งเริ่มจากเรื่องเล็ก ๆ ที่เด็กพบในชีวิตประจำวัน เพียงแต่ผู้ใหญ่ช่วยต่อยอดความสงสัยนั้นให้เด็กได้ลองค้นหาคำตอบ

หากอยากต่อยอดจากสิ่งที่เด็กสนใจเป็นการสืบค้นที่ลึกขึ้น ลองอ่าน การจัดการเรียนรู้แบบ Project Approach สำหรับเด็กปฐมวัย เพิ่มเติมได้ค่ะ

เราอาจใช้ลำดับง่าย ๆ ว่า

  1. สงสัย
  2. คาดเดา
  3. ลองทำ
  4. สังเกต
  5. เปรียบเทียบ
  6. เล่าสิ่งที่พบ

สิ่งสำคัญไม่ใช่ว่าเด็กจะคาดเดาถูกตั้งแต่ครั้งแรก เพราะถ้าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่เป็นอย่างที่คิด นั่นก็เป็นโอกาสในการเรียนรู้เช่นกัน เราอาจถามต่อว่า “เมื่อกี้หนูคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้นจริง ๆ” หรือ “ทำไมผลที่ออกมาถึงไม่เหมือนที่เราคิดนะ”

เมื่อทำแบบนี้บ่อย ๆ เด็กจะค่อย ๆ เรียนรู้ว่า หากมีบางสิ่งที่ตัวเองยังไม่รู้ เขาไม่จำเป็นต้องรอให้ผู้ใหญ่บอกคำตอบเพียงอย่างเดียว แต่สามารถเริ่มต้นจากการสังเกต ลองคิด และหาวิธีตรวจสอบสิ่งที่ตัวเองสงสัยได้

คำถามของเด็กจึงไม่ได้จบลงที่เครื่องหมายคำถาม แต่สามารถกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการลงมือค้นหาคำตอบด้วยตัวเองค่ะ

ถามอย่างไร ให้เด็กได้คิดมากกว่าตอบว่า “ใช่” หรือ “ไม่ใช่”

เวลาพูดคุยกับเด็ก เราอาจเผลอใช้คำถามที่มีคำตอบสั้น ๆ อยู่บ่อยครั้ง เช่น “นี่สีแดงใช่ไหม” “อันนี้ใหญ่กว่าใช่ไหม” หรือ “หนูชอบไหม” คำถามเหล่านี้ไม่ได้ผิดค่ะ และบางครั้งก็เหมาะกับสิ่งที่เราต้องการรู้ แต่ถ้าเราอยากชวนให้เด็กได้คิด สังเกต และอธิบายสิ่งที่ตัวเองเห็นมากขึ้น เราอาจลองเปลี่ยนวิธีถามเพียงเล็กน้อย

จาก “นี่คือใบไม้ใช่ไหม” ลองเป็น “หนูสังเกตเห็นอะไรในใบไม้นี้บ้าง”

จาก “สองใบนี้เหมือนกันไหม” ลองเป็น “สองใบนี้เหมือนหรือต่างกันตรงไหน”

จาก “หนูคิดว่าอันนี้จะจมใช่ไหม” ลองเป็น “หนูคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราใส่มันลงในน้ำ”

หรือจาก “ต้นไม้โตขึ้นไหม” ลองเป็น “หนูรู้ได้อย่างไรว่าต้นไม้ของเราโตขึ้น”

ความแตกต่างเล็ก ๆ ของคำถามเหล่านี้ทำให้เด็กไม่ได้มีหน้าที่เพียงเลือกตอบว่า “ใช่” หรือ “ไม่ใช่” แต่ต้องกลับไปมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า สังเกตรายละเอียด นึกถึงสิ่งที่ตัวเองเคยรู้ และค่อย ๆ เรียบเรียงความคิดออกมาเป็นคำพูด

บางครั้งคำตอบของเด็กอาจสั้นมาก เช่น “เพราะมันใหญ่” “หนูเห็นเมื่อวาน” หรือ “หนูไม่รู้” ซึ่งก็ไม่เป็นไรค่ะ เราไม่จำเป็นต้องคาดหวังให้เด็กอนุบาลอธิบายเหตุผลได้ยาวหรือเป็นลำดับเหมือนผู้ใหญ่ สิ่งที่เราทำได้คือค่อย ๆ ชวนคิดต่อจากคำตอบของเขา

ถ้าเด็กบอกว่า “เพราะมันใหญ่” เราอาจถามต่อว่า “ตรงไหนที่ทำให้หนูรู้สึกว่ามันใหญ่กว่า” ถ้าเด็กตอบว่า “ไม่รู้” เราอาจชวนว่า “งั้นเราลองดูใกล้ ๆ ด้วยกันไหม เผื่อจะเจออะไร”

สิ่งสำคัญอีกอย่างคือ หลังจากถามแล้ว ควรให้เวลาเด็กคิดบ้างค่ะ ผู้ใหญ่บางครั้งอาจรู้สึกว่าความเงียบเพียงไม่กี่วินาทีนานเกินไป จึงรีบถามซ้ำ เปลี่ยนคำถาม หรือบอกคำตอบเสียเอง แต่เด็กเล็กอาจต้องใช้เวลาในการนึกถึงสิ่งที่เห็น เลือกคำ และเรียบเรียงสิ่งที่อยากพูดออกมา

การตั้งคำถามที่ดีจึงไม่ได้อยู่ที่การใช้คำถามยาก ๆ แต่อยู่ที่ว่า คำถามนั้นเปิดพื้นที่ให้เด็กได้คิดหรือไม่ และบางครั้งคำถามง่าย ๆ อย่าง “หนูสังเกตเห็นอะไร” “หนูคิดว่าเพราะอะไร” หรือ “มีอะไรเปลี่ยนไปบ้าง” ก็สามารถพาเด็กไปพบคำถามใหม่ ๆ ของตัวเองได้อีกมากมายค่ะ

กิจกรรมง่าย ๆ ชวนเด็กสังเกต ตั้งคำถาม และค้นหาคำตอบ

การฝึกให้เด็กตั้งคำถามไม่จำเป็นต้องจัดเป็นบทเรียนหรือเตรียมกิจกรรมที่ซับซ้อนค่ะ เพราะสิ่งรอบตัวในชีวิตประจำวันสามารถกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสงสัยได้เสมอ เพียงแต่ผู้ใหญ่ลองเปลี่ยนจากการเป็นคนบอกว่า “สิ่งนี้คืออะไร” มาเป็นคนชวนเด็กดู ชวนคิด และชวนค้นหาคำตอบไปด้วยกัน

ครูแหม่มมีตัวอย่างกิจกรรมง่าย ๆ ที่คุณพ่อคุณแม่และคุณครูสามารถนำไปลองทำกับเด็กได้ค่ะ

คุณครูและเด็กกำลังวางน้ำแข็งไว้ในตำแหน่งต่างกันเพื่อสังเกตการละลาย

เมื่อได้ลองวางน้ำแข็งคนละที่ เด็กก็มีโอกาสสังเกตว่าอะไรเปลี่ยนไปบ้าง

กิจกรรมที่ 1 น้ำแข็งก้อนไหนจะละลายก่อน

ลองเตรียมน้ำแข็งขนาดใกล้เคียงกัน 2–3 ก้อน แล้วชวนเด็กเลือกว่าจะนำไปวางไว้ที่ไหน เช่น กลางแดด ในห้อง หรือในภาชนะที่แตกต่างกัน

ก่อนเริ่มทดลอง ลองถามว่า

“หนูคิดว่าน้ำแข็งก้อนไหนจะละลายก่อน” “ทำไมหนูถึงเลือกก้อนนี้”

จากนั้นไม่ต้องรีบบอกว่าเด็กทายถูกหรือผิด แต่ชวนกลับมาดูเป็นระยะว่าเกิดอะไรขึ้น น้ำแข็งก้อนไหนเล็กลง น้ำที่เกิดขึ้นมาจากไหน และผลที่เห็นเหมือนกับที่เด็กคาดไว้หรือไม่

คุณครูและเด็กกำลังปล่อยใบไม้กับก้อนหินลงในภาชนะน้ำ

เมื่อได้ลองปล่อยใบไม้และก้อนหินลงน้ำ เด็กก็มีโอกาสคาดเดา สังเกต และคิดต่อ

กิจกรรมที่ 2 อะไรลอย อะไรจม

เตรียมภาชนะใส่น้ำและของใช้ใกล้ตัว เช่น ใบไม้ ก้อนหิน ฝาขวด ช้อนพลาสติก ลูกบอลเล็ก ๆ หรือกิ่งไม้ แล้วให้เด็กเลือกของทีละชิ้น

ก่อนใส่ลงในน้ำ ลองถามว่า

“หนูคิดว่าชิ้นนี้จะลอยหรือจม” “อะไรทำให้หนูคิดแบบนั้น”

เมื่อทดลองหลาย ๆ ชิ้นแล้ว เราอาจชวนเด็กมองย้อนกลับไปว่า ของที่ลอยมีอะไรบ้าง ของที่จมมีอะไรบ้าง และเด็กสังเกตเห็นอะไรจากสิ่งที่ทดลอง

ถ้าต้องการกิจกรรมทดลองที่เด็กได้เห็นการเปลี่ยนแปลงอีกแบบหนึ่ง ลองดู การทดลองน้ำส้มสายชูและเบกกิ้งโซดาสำหรับเด็ก ค่ะ

กิจกรรมที่ 3 ตามหาเงาของเรา

พาเด็กออกไปดูเงาของตัวเองในช่วงเวลาที่แตกต่างกัน เช่น ตอนเช้าและตอนบ่าย หรือทดลองยืนในบริเวณที่มีแสงและไม่มีแสง

ลองชวนเด็กสงสัยว่า

“ทำไมตรงนี้เรามองเห็นเงา แต่พอเดินมาตรงนี้เงาหายไป” “ถ้าเราขยับตัว เงาจะทำอย่างไร” “เงาของเราตอนเช้ากับตอนบ่ายเหมือนกันไหม”

กิจกรรมนี้ไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นด้วยการอธิบายเรื่องแสงค่ะ ให้เด็กได้เล่นกับเงา สังเกต และตั้งคำถามจากสิ่งที่เห็นก่อน

กิจกรรมที่ 4 สีใหม่มาจากไหน

เตรียมสีเพียงไม่กี่สี แล้วให้เด็กลองเลือกสองสีมาผสมกัน ก่อนผสมอาจถามว่า “ถ้าเอาสองสีนี้มารวมกัน หนูคิดว่าจะได้สีอะไร”

เด็กอาจเคยรู้คำตอบหรืออาจคาดเดาไปต่าง ๆ กัน เมื่อผสมแล้วลองเปรียบเทียบสีที่เกิดขึ้นกับสิ่งที่เด็กคิดไว้ จากนั้นให้เด็กลองเลือกคู่สีใหม่ด้วยตัวเอง พร้อมตั้งคำถามต่อว่า “แล้วถ้าเราใส่สีนี้มากกว่าอีกสีหนึ่ง จะเกิดอะไรขึ้นนะ”

กิจกรรมที่ 5 นักสังเกตตัวน้อย

กิจกรรมสุดท้ายไม่ต้องมีการทดลองเลยค่ะ ลองพาเด็กเดินสำรวจบริเวณบ้าน โรงเรียน หรือสวน แล้วให้เลือกสิ่งหนึ่งที่ตัวเองสนใจ อาจเป็นต้นไม้ ดอกไม้ แมลง ก้อนเมฆ หรือรอยบางอย่างบนพื้น

ครั้งนี้ผู้ใหญ่ไม่ต้องเป็นฝ่ายตั้งคำถามทั้งหมด แต่ลองบอกเด็กว่า

วันนี้เรามาลองหาสิ่งที่เราอยากรู้กัน

เราอาจได้ยินคำถามที่คาดไม่ถึง เช่น “ทำไมดอกนี้มีผึ้ง แต่อีกดอกไม่มี” “ทำไมใบไม้ต้นนี้มีรู” หรือ “ทำไมก้อนเมฆเคลื่อนที่ได้”

ไม่จำเป็นที่ทุกคำถามจะต้องหาคำตอบให้ได้ภายในวันนั้นค่ะ บางคำถามอาจนำไปทดลอง บางคำถามอาจกลับมาสังเกตใหม่ในวันต่อไป และบางคำถามอาจต้องชวนกันไปค้นหาคำตอบเพิ่มเติม

เพราะเป้าหมายของกิจกรรมเหล่านี้ไม่ใช่การดูว่าเด็กตอบถูกกี่ข้อหรือจำความรู้ได้มากแค่ไหน แต่คือการทำให้เด็กค่อย ๆ คุ้นเคยกับกระบวนการ มองให้ละเอียดขึ้น สงสัยในสิ่งที่พบ กล้าบอกสิ่งที่ตัวเองคิด และรู้ว่าหากยังไม่รู้คำตอบ เราสามารถหาวิธีค้นหามันต่อได้

เมื่อสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นบ่อย ๆ ในชีวิตประจำวัน การตั้งคำถามก็จะไม่ใช่กิจกรรมที่เกิดขึ้นเฉพาะในห้องเรียน แต่ค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของวิธีที่เด็กใช้เรียนรู้โลกรอบตัวค่ะ

เก็บคำถามไว้ แล้วกลับมาสงสัยอีกครั้ง

คำถามของเด็กไม่จำเป็นต้องจบลงในวันเดียวค่ะ บางครั้งเราอาจเขียนคำถามนั้นไว้บนกระดาษแผ่นเล็ก ๆ วาดรูปสิ่งที่เด็กกำลังสงสัย หรือถ่ายภาพเก็บไว้ แล้วค่อยกลับมาดูด้วยกันในวันต่อไป

เมื่อเด็กได้เห็นว่าคำถามของตัวเองยังมีที่อยู่ และผู้ใหญ่ยังจำสิ่งที่เขาเคยสงสัยได้ เขาอาจรู้สึกว่าความคิดของตัวเองมีความหมาย และอยากกลับมาสังเกตหรือเล่าให้เราฟังต่ออีกครั้ง

เด็กไม่จำเป็นต้องรู้ทุกคำตอบ แต่ควรกล้าที่จะถาม

เมื่อพูดถึงการเรียนรู้ของเด็ก บางครั้งเราอาจเผลอให้ความสำคัญกับ “คำตอบที่ถูกต้อง” มากกว่ากระบวนการที่เด็กใช้เพื่อไปถึงคำตอบนั้น เด็กที่ตอบได้เร็วอาจได้รับคำชม ในขณะที่เด็กที่ยังไม่แน่ใจหรือถามคำถามซ้ำ ๆ อาจถูกมองว่ายังไม่เข้าใจ ทั้งที่ความจริงแล้ว การที่เด็กยังมีคำถามอาจหมายถึงเขากำลังพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอยู่ก็ได้

เด็กอนุบาลยังมีอีกหลายเรื่องที่ไม่รู้ และนั่นเป็นเรื่องธรรมดาของวัยค่ะ สิ่งสำคัญจึงไม่ใช่การทำให้เด็กรู้คำตอบให้มากที่สุด แต่คือการทำให้เขารู้สึกว่า เมื่อไม่รู้ เราสามารถถามได้ เมื่อสงสัย เราสามารถลองหาคำตอบได้ และเมื่อคิดไม่เหมือนคนอื่น เราสามารถบอกเหตุผลของตัวเองได้

บรรยากาศรอบตัวเด็กมีส่วนสำคัญมาก หากทุกครั้งที่เด็กถาม ผู้ใหญ่รับฟังและให้ความสนใจกับสิ่งที่เขาสงสัย เด็กจะค่อย ๆ เรียนรู้ว่าคำถามของเขามีคุณค่า ในทางกลับกัน หากเด็กได้ยินอยู่บ่อย ๆ ว่า “ถามอะไรเยอะแยะ” “เรื่องแค่นี้เอง” หรือถูกหัวเราะเมื่อถามในสิ่งที่ผู้ใหญ่มองว่าง่าย เด็กบางคนอาจเริ่มลังเลที่จะถาม แม้ในใจยังมีความสงสัยอยู่ก็ตาม

คุณครูกำลังรับฟังเด็กหญิงที่เล่าความสงสัยของตนเองริมหน้าต่าง

พื้นที่ที่ผู้ใหญ่ตั้งใจฟัง ช่วยให้เด็กกล้าเล่าความคิดและถามต่อได้อย่างสบายใจ

เราไม่จำเป็นต้องตอบได้ทุกเรื่องเช่นกันค่ะ บางครั้งการบอกเด็กว่า “ครูก็ยังไม่รู้เหมือนกัน เราลองหาคำตอบด้วยกันไหม” อาจเป็นประโยคธรรมดา ๆ ที่ทำให้เด็กเห็นว่า การไม่รู้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย และแม้แต่ตัวครูแหม่มเองก็ยังมีสิ่งที่ต้องเรียนรู้อีกมาก

นอกจากนี้ เราอาจไม่จำเป็นต้องรอให้เด็กเป็นฝ่ายถามก่อนเสมอไป ผู้ใหญ่สามารถสร้างบรรยากาศที่ทำให้การสงสัยเป็นเรื่องปกติ เช่น ชวนกันมองก้อนเมฆแล้วพูดว่า “ครูสงสัยจังว่าทำไมวันนี้ก้อนเมฆเคลื่อนเร็วกว่าเมื่อวาน” หรือขณะรดน้ำต้นไม้ก็อาจพูดว่า “ถ้าเราไม่ได้รดน้ำต้นนี้หลายวัน จะเกิดอะไรขึ้นนะ”

เมื่อเด็กได้เห็นว่าผู้ใหญ่เองก็สังเกต สงสัย และพร้อมค้นหาคำตอบ เขาจะค่อย ๆ เข้าใจว่าการตั้งคำถามไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเรา “ไม่เก่ง” หรือ “ไม่รู้” แต่เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน

ท้ายที่สุดแล้ว เราอาจไม่ได้ต้องการให้เด็กอนุบาลคนหนึ่งตอบได้ทุกคำถามที่เราถาม แต่เราอยากเห็นเด็กที่เมื่อพบสิ่งใหม่แล้ว กล้าที่จะมองให้ใกล้ขึ้น กล้าสงสัย กล้าถาม และอยากรู้ต่อว่า “ทำไม?”

เพราะตราบใดที่เด็กยังมีคำถาม การเรียนรู้ก็ยังสามารถเกิดขึ้นต่อไปได้เสมอค่ะ

แนวคิดการให้เด็กได้ลองคิดและลงมือเอง ยังต่อยอดได้จาก การเรียนรู้ผ่านการเล่นสำหรับเด็ก ค่ะ

คำถาม “ทำไม?” ที่เราได้ยินจากเด็กอยู่บ่อย ๆ อาจเป็นเพียงประโยคสั้น ๆ แต่เบื้องหลังคำถามนั้น เด็กกำลังสังเกตสิ่งรอบตัว เชื่อมโยงกับสิ่งที่ตัวเองเคยรู้ ลองคาดเดา และพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งใหม่ที่เพิ่งพบ การตั้งคำถามจึงไม่ใช่เพียงการถามเพื่อรอคำตอบ แต่เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการเรียนรู้ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติของเด็กค่ะ

สิ่งที่คุณพ่อคุณแม่และคุณครูช่วยกันทำได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นการเตรียมคำตอบไว้ให้เด็กทุกเรื่อง แต่คือการสร้างพื้นที่ที่เด็กสามารถสงสัยและถามได้อย่างสบายใจ บางครั้งเราอาจตอบ บางครั้งถามกลับ บางครั้งชวนทดลอง และบางครั้งเราก็สามารถบอกเด็กได้ว่า “เรื่องนี้เรายังไม่รู้เหมือนกัน ลองไปหาคำตอบด้วยกันนะ” เพราะสิ่งสำคัญไม่ใช่เพียงว่าเด็กได้คำตอบอะไร แต่คือระหว่างทางเขาได้คิดและค้นหาคำตอบนั้นอย่างไร

ยิ่งในโลกที่เด็กกำลังเติบโตขึ้นมา การค้นหาข้อมูลและคำตอบต่าง ๆ ทำได้ง่ายและรวดเร็วกว่าเดิม รวมถึงมีเทคโนโลยีและ AI ที่สามารถช่วยตอบคำถามได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ทักษะที่เด็กควรมีจึงอาจไม่ได้มีเพียงการรู้ว่าจะหาคำตอบจากที่ไหน แต่ยังรวมถึง การรู้ว่าจะถามอะไร ทำไมจึงต้องถาม และเมื่อได้คำตอบมาแล้ว เราควรคิดต่อกับคำตอบนั้นอย่างไร

สำหรับเด็กอนุบาล เราอาจยังไม่จำเป็นต้องสอนเรื่องเหล่านี้ผ่านคำศัพท์หรือแนวคิดที่ซับซ้อนค่ะ เพียงรักษาความอยากรู้อยากเห็นของเด็กไว้ ให้เขาได้มอง ได้สงสัย ได้ลองผิดลองถูก และรู้สึกว่าคำถามของตัวเองมีคุณค่า สิ่งเหล่านี้ก็กำลังวางพื้นฐานของการเรียนรู้ที่สำคัญให้กับเขาแล้ว

เพราะโลกในวันข้างหน้าอาจมีเครื่องมือที่ช่วยเด็กหาคำตอบได้เก่งและรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ แต่สิ่งหนึ่งที่เรายังต้องช่วยกันปลูกฝังให้กับเด็กตั้งแต่วันนี้ คือ ความอยากรู้และความกล้าที่จะตั้งคำถาม

และบางที การเรียนรู้ครั้งสำคัญของเด็ก อาจเริ่มต้นจากคำถามเล็ก ๆ เพียงคำเดียวว่า “ทำไม?”

สำหรับคุณพ่อคุณแม่และคุณครูที่อยากชวนเด็ก ๆ ฝึกทักษะการตั้งคำถาม ครูแหม่มและทีมงาน Youngciety ได้จัดเตรียมใบงาน “อะไรทำให้หนูสงสัย?” ไว้ให้ดาวน์โหลดไปทำกิจกรรมร่วมกับเด็ก ๆ ค่ะ

ภายในใบงานมีภาพเหตุการณ์และสิ่งต่าง ๆ รอบตัวที่ชวนให้เด็กเกิดความสงสัย ลองให้เด็กได้ดูภาพทีละภาพ สังเกตสิ่งที่เห็น แล้วเลือกภาพที่ตัวเองสนใจมาตั้งคำถาม โดยผู้ใหญ่สามารถช่วยจดคำถามของเด็กลงในใบงานได้

กิจกรรมนี้ไม่มีคำถามที่ถูกหรือผิดเพียงแบบเดียว เพราะสิ่งสำคัญไม่ใช่การที่เด็กจะต้องหาคำตอบได้ทันที แต่เป็นการเปิดโอกาสให้เด็กได้สังเกต คิด และกล้าถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยค่ะ

ดาวน์โหลดใบงาน “อะไรทำให้หนูสงสัย?” ได้ฟรีจาก Youngciety พร้อมแนวทางคำถามและคำอธิบายสำหรับผู้ปกครองและคุณครู เพื่อนำไปใช้พูดคุยและต่อยอดการเรียนรู้ร่วมกับเด็ก ๆ

ใบงาน “อะไรทำให้หนูสงสัย?”

สื่อการเรียนการสอน / เด็กปฐมวัย

ดาวน์โหลดฟรีใบงาน อะไรทำให้หนูสงสัย?เด็กปฐมวัยPDF · 22 MBดาวน์โหลด

ตัวอย่างใบงาน “อะไรทำให้หนูสงสัย?” รวม 6 หน้า พร้อมปก

ตัวอย่างก่อนดาวน์โหลด

ดูตัวอย่างเอกสาร